Bulutlar üşüşüyor şehrime
Karanlık bir güne doğuyorum
Kapımda, Kapıcı kadın
Sabahın köründe
Başında acık mavi eşarp
Belinde uzun etek
Parmakları göğsünde birleşmiş
Boynu yerde
Kapıcı katinin babasına ait apartuman
Bodrum katında bir dairede kalıyor kendi
İki çocuğu var, erkek
Aksama kadar mahallenin kedisini taşlıyorlar
Kocası alkolik
Konuşması hafif aksanlı
Doğunun gelinlerinden kadın, gözleri sürmeli
Çirkin bir kadın fakat emekçi
Bir daha ki kirayı hatırlatıyor bana
Tamam abla diyorum
Gecikiyor, hali durumumuz öğrenci
Sabret bizim ihtiyarin emeklisi yarın bir gün yatar.
Yok diyor, bağırır gibi ancak kısık bir sesle
Duysun istemiyor hiç kimse
Aidatı diyorum, kira ile birlikte verme babama.
Olur ya, babam unutuyor falan
Zaten elimde kaldı iki daire.
Onu da babam unutmasın diyor
Ayrı yere ver bana
Oğulları mahallenin kedisini kovalıyor
Kadını babası sömürüyor
Bakkala borcum yok.
Huzurlu gibiyim,
Artık bir tiyatrom yok,
Sinemaya sevdam kalmamış
Tütüne başladım mesela,
Her gece bira içiyorum ancak tadım yok.
Kadının gözlerine bakıyorum
Gözlerinin altı sis
Kadını dinler gibiyim ancak zihnim uzaklarda
Geçmişte kalan bir şarkıda
Şehrimi özlüyorum
Yenişehir’in yapraklı, parlak sokaklarını
Ağlar oluyorum kadının karşısında, hasretten
Gözlerimde karanfiller tütüyor
Yok hiçbir şeyin tadı
Ekmeğin bile
Geçen gün nasıl olduysa kavurma yedim
Tadı yok ekmeğin bile
Demir çelikte yalın ayak,
Ekmekle yenilen makarnanın tadı varda
Tadı yok burada
Ekmeğin bile
Korku veriyor insana unutuyor olmak
Belki de unutuluyor olmak
Öyle dört genç
Önlü arkalı yürürüz şehrimizin sokaklarında
Adimiz yankılanmaz belki genç kızların dilinde
Ancak biliniriz, bilindiğimizi biliriz
Sevmez ki bizi Karabük
Demir çelik şehir hayran bize.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder