PİPO -Çabucacık Bilgi-

Pipo içmenin tarihçesi yüzyıllar öncesine dayansa da Avrupa’da bu tarih Amerika kıtasından tütünün Avrupa’ya ulaştığı 16. Yüzyılda başlamaktadır. Amerikan yerlilerinin “Calumet” ya da “Barış Çubuğu” adını verdikleri pipolarında tütün ya da başka bitkileri ritüellerinde kullanmak amacıyla içtikleri bilinmektedir. Eski Mısır’daki arkeolojik kazılarda pipo benzeri bulgulara rastlanmış olsa da bu objelerde içilen tütünün nereden elde edildiği gizemini korumaktadır.

Tütünün Avrupa’ya gelişiyle birlikte bütün dünyada yaygın biçimde kullanımının da başladığı söylenebilir. Böylece tüm dünyada farklı materyallerden pipo üretimi de yaygınlaşmıştır. Bu materyaller, kil, tas, seramik, ağaç, cam ve lüle taşı biçiminde çeşitlilik göstermektedir. 1800’lü yıllarda Fransa’nın St.Claude bölgesinde “briar” ya da “bruyere” adi verilen “Erica Arborea” adli bitkinin kökünden pipo üretimine başlanmasıyla birlikte piponun modern tarihi de başlamış olur. Türkiye’de de bulunan Erica Arborea adli bitki, ağaç fundası, funda, süpürge tohumu ve beyaz çiçekli püren gibi isimlerle anılmaktadır. Yanmaya karsı dayanıklı oluşu ve gözenekli yapısından dolay en dayanıklı ve ideal pipo yapım malzemesi olan briar, Sahin Piponun da ürün gamında yer alan bütün pipoların ham maddesini teşkil etmektedir.

Pipo içmek ise, adeta bir enstrüman çalmak gibidir. İyi bir saksafoncu notaları konuştururken, enstrüman çalmayı bilmeyen adamın elinde saksafon, gürültü çıkarmaktan başka bir ise yaramaz. Pipoyu içmeyi bilen, piponun sıcaklığını, tütünün sıkılığını ve pipo-tütün uyumunu seçmeyi zanaat haline getirmiştir ve notalar gibi yumuşak bir duman ile ödüllendirilir. Bir enstrüman çalmanın vereceği zevk nasıl bir şarkıya sadece dinleyici olmakla karşılaştırılamaz ise, pipo içmenin verdiği zevk de sigara içmekle karşılaştırılamaz. Uğraştırdığı oranda, daha büyük bir zevktir.