Şu an bir deniz kenarındasın mesela.. Hırçın olmasada naif dalgaların bir orkestrayı andıran o benzersiz sesini duyuyorsun. Çaresiz olduğun için gelmiştin değil mi buraya? Anlatmak isteyip de anlatamadığın, söylemek isteyip de söyleyemediklerin için buradasın.
Belki çok şey var söyleyecek ama hep sessiz kalmayı tercih ettin. Neden bu kararlılık içinde ki kararsızlık? Duygularını kontrol etmekte usta olduğunu daha önce sana söyleyen olmuş muydu? Peki ya aşkının peşinden koşman gerektiğini?
Aşk değil miydi zaten en zayıf noktan? Kendi kendine de yaşasan seni en çok yıpratan o değil miydi?
Peki onun suçu neydi? O bunu bilemezdi.. O kendini senin gözünden hiç görmedi.. Peki ya dostlar?
Hepsi yabancı oldular dediğini duyar gibiyim.
Onlar hep yabancıydılar.
Sen onlara fazla anlam yükledin herşeye yaptığın gibi..
Sevdiğin kadar sevilmediğinden şikayetçisin.. Ah hayır mırıldanmayı kes ne diyor şair ; "...Çok sevmeyeceksin mesela o daha az severse kırılırsın.."
Çok sevmeyi denedin mi?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder