KOKUN -Özgür Çetin-

Hatırlamak kokunu akşamında bir güzün,

Senfonik dokunuşlarıyla noktaladığı yalnızlığında,

Usul bir sokulmayla dudaklarımın fotoğraflarına,

Değdiği an ve tabi donan zamanın kaygısızlığında.

Hatırlamak kokunu akşamında bir güzün,

Su buharının intikam vaktini izlemek sorgusuzca,

Dolmaya çalışırken burnumun soğuk kıkırdağından,

Boğazıma düğümlenen her sözcüğü hatırlatıp,

Birde yetmezmiş gibi kokunu sayıkladığım,

Tozlu bir odanın floresan ışığı altında kaynayan,

Su buharının intikam vaktini izlemek sorgusuzca,

Hatırlıyorum bir de nisan güneşinin doludizgin.

Yıpratmasını eteğinin ipliklerinde gezinen kaygıları,

Yorgun, suskun ve sanki istemsizce atılıyorsun,

Kollarımın seni arzulayan ve yalnızca seninle,

Çarpan kalbimin ve nefesinle titreyen şakaklarımın,

Hatırlıyorum bir de nisan güneşinin doludizgin,

Yıpratmasını eteğinin ipliklerinde gezinen kaygıları,

Hatırlıyorum bir de nisan güneşinin doludizgin.