Hiçbir zaman duygularını gizleyebilen insanlardan olamadım kızgınlığımı, üzüntümü, sevincimi hep beli ettim.. Beni biraz tanıyan insan neye kızıp kızmayacağımı, neye alınıp alınmayacağımı o kadar iyi bilir ki.
İkili ilişkilerde de hep doğal olmaktan yanaydım neysem oydum, birisi için kendimi nasıl değiştirebilirim ki? O zaman farkım kalır ki bir oyuncaktan. Hayatım boyunca hep bunu savundum durdum…
Geçtiğimiz ayda çevremde ilişkilerdeki bu değişme muhabbeti gündeme gelince birde kendim için düşündüm bunu.
Kafamda çeşitli muhasebeler yaptım ve sonunda böyle bir karara vardım;
Aslında kendi hatasının farkına varabilen bir kimse olayı değişmek olarak değil de karakteri meydana getiren o bazı huylarımızı törpülemek olarak bakmalı duruma, çünkü ilişkilerde bu huyların karşı tarafı yaralayabileceğini düşünmeli. Kendini değiştirmese de bu huyları törpülemeli ve yara almadan devam etmeli yoluna. Ne kendi olmaktan vazgeçmeli; karakterinden ödün vermeli, nede karşındakini incitmeli.
Birde değişmemizi bekleyenler var tabi.. onlar bizi biz olduğumuz için seven insanlar değil ki sen ne kadar çabalarsan çabala değişmediğin sürece onun tavrı da değişmeyecek, peki nereye kadar gidecek bu? Hep onun oyuncağı olmaya mı devam edeceksin? Onun yarattığı “Sen” e boyun mu eğeceksin? Sen sen olmadıktan sonra ne anlamı kaldı ki sevginin, birlikteliğin.
Düşündüm çok düşündüm… ve birisi sana sevmek için gelmemeli, sendeki seni sevdiği için gelmeli dedim ve ondan vazgeçtim.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder